دختر سعدی

یکشنبه دوم آذر 1393
دختر ِ سعدی! هلاک ِ بوسه ای شیرازی ام
آنقدر مســـــــتم که حتا با لبی هم رازی ام

تا که بابا "مشــرف الدین" برنگشته زود باش
کمتر از اینها بده با خنده هـــــــایت بازی ام

مادرت من را نبیند پشــــــت ِ در، بد میشود
رویگردان از "اتابــــک خان" و حکم ِ قاضی ام

خنجر ابرو! چشمهـــــایت غارت ِ قوم ِ مغول
زخمی از ناز ِ تو و مغلــــوب ِ مژگان تازی ام

خانده ام رقص ِ تو را در بوستان ِ شیخ اجل
عاشق ِ پروانگی های ِ تو و طنــــــــازی ام

نیست همرنگ ِ لبانت در گلســـــــتان ِ انار
با فقط یک باب از بوسیــدنت هم راضی ام

مثل ِ بابای ِ تو من هم کار و بارم شاعری ست
تکه نانی دارم و اهـــــــل ِ غزلپـــــردازی ام

اهل ِ این دوره که نه، از قرن ِ دوری آمـــدم
ساکن ِ آینده و برگشـــته سوی ِ ماضی ام

من همین هستم که می بینی: زلال و ساده دل
خســـته از هرچه ریا و هرچه ظاهر سازی ام

این غزل تقدیم ِ تو، با من عروسی میکنی؟
ای فدااااااای ِ "بله" ی ِ تو دلبر ِ شیرازی ام!

*شهراد میدری*

 

بر شانه ی ِ تابوت، صدا را ببری

شهزاده ی ِ حنجره طلا را ببری

ای مرگ! خودت بگو دلت می آید

با اینهمه عشق، "مرتضا" را ببری؟

*شهراد میدری*

 

دهکده ی انگور

پنجشنبه پانزدهم آبان 1393

شب چه زیبا میشود وقتی که مهتابش تویی
تا مونالیــــــــــــزاترین لبخند ِ در قابش تویی

عشـــــق از چشــــمان ِ تو باید نگهداری کند
سرمه کوب ِ نسـخه ی ِ خطی ِ نایابش تویی

مثل ِ قرص ِ مــــاه در لیوان ِ آب ِ آســــــــمان
شب که آرام است یعنی قرص ِ اعصابش تویی

نم نم ِ سنتور ِ باران کوک با چشمان ِ توست
پلک برهم میزند هر نت که مضـــرابش تویی

لرزه انداز است تن پوش ِ سپیـــــد ِ مخملت
انزلــی برف آمــده یا قــــوی ِ تالابـش تویی؟

تا ابد خدمتگـــــزار ِ ناز کردن هــــای ِ توست
هرکسی که دختــــر ِ مغرور ِ اربابـــش تویی

ابن سیرین هم ندیده سیـــر در خابش تو را
هر که شد دیوانه ات تعبیر ِ بی خابش تویی

رست/م از داغ ِ اساطیری ِ تو دلخون ِ عشق
تا شقایق هست یعنی زخم ِ سهرابش تویی

با تو بودن آرزویی تا ابد شاید محــــــــــــــال
خوش بحال ِ هرکسی دلتنگ و بی تابش تویی

برگهای ِ دفترم یک دهکــــــده انگــــــور شد
هر غزل که میسرایم خوشه ی ِ نابش تویی

"شهراد میدری"

 

بیستم مهر

یکشنبه بیستم مهر 1393
فصل ِ پاییز رسید و خبر از باد آمد
پیشواز ِ قدمش عشق به فریاد آمد

برق افتاد در آیینه که چشمت روشن
آفرین بر قلم ِ حضرت ِ استاد آمد

ماه لبخند به مادر شدن ِ حوا زد
تا در آغوش ِ خدا گریه ی ِ نوزاد آمد

کوچه باغ آمدن ِ گام ِ تو را جشن گرفت
سرو مبهوت که قد قامت ِ شمشاد آمد

فرش شد قالی ِ ابریشم ِ گلبافته ای
شعر از پیله ی ِ پروانگی آزاد آمد

باز شد پنجره، شیراز پر از منظره شد
باز هم خاطره ی ِ باغ ِ ارم یاد آمد

بیستم مهر که حافظ به جهان پلک گشود
هفتصد سال تفال زد و شهراد آمد

"شهراد میدری"

(بیستم مهرماه زادروز فرخنده ی آفریدگار بی همتا و بی مانند غزل پارسی حافظ شیراز است و برای من تا ابد همین نازش و مباهات کافی ست که در این روز بزرگ پا به جهان هستی گذاشته ام.)

 

پاییز قشنگ

دوشنبه چهاردهم مهر 1393
ساک ِ من ! بستــــه نشو باز مرا جا نگذار
کفش را جفــــــت نکن، روی ِ دلم پا نگذار

در سرم سوت کشــان میرسد از راه قطار
ایستگاه ِ دل ِ من را تک و تنهـــــــــا نگذار

یا بگو صندلی ات خالی از اینجـــــــــا برود
یا ببر خاطـــــــــره را پشت ِ سرت جا نگذار

کوپه تابوت ِ سیاهی ست که از مرگ پر است
داغ ِ خود را به دل ِ خستــــــه ی ِ دنیا نگذار

ریل ها خط ِ بریلنــــــــــــد که از حرف پرند
کور خاندند محلی به الفبـــــــــــــــا نگذار

رفتنت تلخ ترین قسمت ِ این سریال است
نقش ِ دلتنگی ِ من را تو به اجـــــــرا نگذار

من که می دانم این بغض فقط یک شوخی ست
جان ِ خود اینهمه هی سر به سر ِ ما نگذار

بغلـــــــــــــم کن که به آغاز ِ جهان برگردم
دستهایی که پرانتــــــــــز شده را وا نگذار

سفر ِ چلچله هایی که نرفتند بخیـــــــــــر !
آسمان را پس از این محو ِ تماشـــــــــا نگذار

خش خش ِ پاره ی ِ هر برگ ِ بلیتت خوش باد
عشق، پاییــــــــز ِ قشنگی ست بر آن پا نگذار

*شهراد میدری*

 

عطر دفترهای کاهی

سه شنبه یکم مهر 1393
کفشهای ِ تا به تا و وصـــــــــله دار ِ من کجاست؟
خاطرات ِ خوب و شیرین ِ بهـــــــــار ِ من کجاست؟

کوچه هــــــــــــــای ِ خاکی و باهم دویدن هایمان
شور و شوق ِ خنده ی ِ بی اختیــار ِ من کجاست؟

کاهگل ها عطر ِ دفتـــــــــــــرهای ِ کاهی داشتند
خاک ِ باران خورده ی ِ ایل و تبــــــار ِ من کجاست؟

کو دبستان؟ کو کلاس ِ درس؟ کو آن نیمکـــــــت؟
همکلاسی ِ همیشه در کنــــــــار ِ من کجاست؟

باغ سرسبـــــز ِ الفبـــــــــــــا را چرا گم کرده ام؟
سطر سطــر ِ سیب های ِ "آب"دار ِ من کجاست؟

آتش ِ پیراهنـــت مانده ست در من ســـــــــــالها
ریزعلی! تنهای ِ تنهـــــــــایم قطار ِ من کجاست؟

مانده جای ِ ترکـه اش بر روی ِ دستم، کو خودش؟
درس ِ سارا، درس ِ شیرین ِ انـــــار ِ من کجاست؟

رفت آن روباه ِ مکـــــــــــار و پنیـــــــــــــرم را ربود
زاغ ِ خوش آواز ِ روی ِ شاخســــــار ِ من کجاست؟

پس چه کس خط میزند مشق ِ شبم را بعد از این؟
پای ِ تختــــــــــــــه مهربان آموزگار ِ من کجاست؟

ثلث ِ اول آشنـــــــــــــــــایی، ثلث ِ دوم دوستی
ثلث ِ سوم دستـــــــــــخط ِ یادگار ِ من کجاست؟

باز هم پاییـــــــــــــــز شد بابای ِ پیر ِ مدرســــه!
خش خش ِ برگ ِ درختـــــان ِ چنار ِ من کجاست؟

کاش میشد باز هم برگشت تا آن روزهــــــــــــــا
خسته ام دلهـــای سنگی! روزگار ِ من ِ کجاست؟

*شهراد میدری*

آغاز پاییز و نخستین روز مهر، ماه مدرسه ها و خاطرات شیرین بی بازگشت، فرخنده باد

 

پادشاه فصل ها

دوشنبه سی و یکم شهریور 1393

تاج ِ مویت دستباف از شهر ِ تبریز آمده
زرد و نارنجی، طلا رنگ و دل انگیز آمده

چشمهایت امپراتوری ِ عشقی گمشده
سرمه دان ِ نقره با باران ِ یکریز آمده

نازخاتون ِ آپا/دانایی و خونخاه ِ عشق
فر ِ بشکوهت سپاهی غرق ِ تجهیز آمده

لشکری پا در رکاب ِ تو درختان صف به صف
تیغی از شاخه به دست و پا به مهمیز آمده

خش خش ِ برگ است و باد از تیسفون تا پارسه
نامه های ِ پاره ی ِ خسروی ِ پرویز آمده

طاق ِ کسرای ِ دو ابروی ِ تو بعد از قرنها
فکر ِ رویا رو شدن با ظلم ِ چنگیز آمده

تیشه ی ِ فرهاد روی ِ پلک ِ خط ِ میخی ات
حضرت ِ شیرین سوار ِ اسب ِ شبدیز آمده

تو پوروچیستای ِ زرتشتی و آتشدان به دست
قلبت از شهریوری گرم و شررخیز آمده

غصه ها را تار و مار از خنده ی ِ خود میکنی
ماه ِ مهرت با شبی غمگین گلاویز آمده

حکمرانی کن پس از این پادشاه ِ فصلها !
آمدن های ِ تو یعنی فصل ِ پاییز آمده

"شهراد میدری"


(پیشاپیش پاییزتان فرخنده و برگابرگ اندوهتان فروریخته)


پ ن:
1*آپادانا: کاخ آپادانا یا کاخ بار داریوش و خشایارشای هخامنشی یکی از کاخ‌های اندرونی تخت‌جمشید است.
2*تیسفون: نام یکی از پایتخت‌های باستانی امپراتوری ایران در دوره ی اشکانیان و ساسانیان که در کشور عراق کنونی ست.
3*پارسه: پارسَه یا تخت جمشید نام یکی از شهرهای باستانی ایران است که سالیان سال پایتخت هخامنشیان بوده است.
4*طاق کسرا: تاق خسرو یا ایوان مداین، نام کاخ پادشاهان ساسانی در نزدیکی شهر بغداد کنونی ست.
5* پوروچیستا: porochistaپوروچیستا اسپنتمان هیچداسپان نام کوچک‌ترین دختر از سه دختر اشو زرتشت، پیامبر ایرانی ست.
 

کافه ی ابری

دوشنبه بیست و چهارم شهریور 1393
شده هرگز دلت مال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟
نگاهت سخت دنبال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

برایت اتفاق افتــــــــــاده در یک کافه ی ِ ابری
ته ِ فنجان ِ تو فال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

خوش و بش کرده ای با سایه ی ِ دیوار وقتی که
دلت جویای ِ احوال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

چه خاهی کرد اگر هربار گوشــــی را که برداری
نصیبت بوق ِ اشغال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

حواس ِ آسمانت پرت روی ِ شیشـــــــه های ِ مه
سکوتت جار و جنجال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شب ِ سرد ِ زمستانی تو هم لرزیده ای هرچند
به دور ِ گردنت شال ِ کسی باشد که دیگر نیست؟

تصور کن برای ِ عیدهـــــــــــــــــای ِ رفته دلتنگی
به دستت کارت پستال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شبیــــه ِ ماهی ِ قرمز به روی ِ آب می مـــــــــانی
که سین ات هفتمین سال ِ کسی باشد که دیگر نیست

شود هر خوشه اش روزی شرابی هفتصد ساله
اگر بغضت لگدمال ِ کسی باشد که دیگـــر نیست

چه مشکل می شود عشقی که حافظ در هوای ِ آن
الا یا ایها الحال ِ کسی باشد که دیگـــر نیست

رسیدن سهم ِ سیب ِ آرزوهــــــــایت نخاهد شد
اگر خوشبختی ات کال ِ کسی باشد که دیگر نیست

"شهراد میدری"
 

سوگسرود

دوشنبه هفدهم شهریور 1393
امشب خدا از آسمان، تا خاک پایین آمده
همراه با او هر فرشته غرق ِ آمین آمده

هر یک برهنه پا و نیلی پوش با شمعی بدست
با بالهای ِ نقره ای، زیبا و غمگین آمده

از کهکشانی دورتر، چشمان ِ خیس ِ "رابعه"
غرق ِ "فروغ" ِ اشک با صد خوشه "پروین" آمده

غوغاست دور ِ نام ِ تو از آسمانها تا زمین
هر کس پی ِ دلداری و در فکر ِ تسکین آمده

آرام پلکت را ببند و گریه کن بر خاطرات
یک زن شبیه ِ مادرت بالای ِ بالین آمده

از بس که نوشیدی فقط از شوکران ِ زندگی
حالا که مرگ آمد به کام ِ تو چه شیرین آمده

شاید هزاران سال باید بگذرد چون تو زنی
از نو غزلخان باشد و گویند: "سیمین آمده"

*شهراد میدری*

(پیشکش به بزرگبانو "سیمین غزل پارسی" که به جاودانگی ها پیوست)

 

قالیچه ی ابریشم

پنجشنبه شانزدهم مرداد 1393
چه کسی روی ِ لبان ِ تو شکر ریخته است؟
قهوه ی ِ چشم ِ تو را باز قجر ریخته است؟

هدفش چیست از این تلخی و شیرینی ها؟
آنکه در خیر ِ عمل های ِ تو شر ریخته است

عاشـــــقت بوده خدا و به گمـــــانم قندیل
اشک ِ او بوده که از عصر ِ حجر ریخته است

گونه ی ِ ماه گُل انداخته با دستــــــــــانت
از هر انگشت ِ تو صد گونه هنر ریخته است

مستی ِ چشم ِ تو باید که چنیــن غرق کند
بس که انگــــور به دریای ِ خزر ریخته است

وای اگر خیره شود صاعقه ات میســــــوزم
روی کبریت ِ نگاه ِ تو خطـــــــر ریخته است

نیست قالیچه ای از موی ِ تو ابریشـــــم تر
پیش ِ پایت چقدر شانه به سر ریخته است

فتح ِ اندام ِ تو با هیچ رقم ممکـــــن نیست
اینهمه برف که بر کوه و کمـــر ریخته است

زل به هرکس بزنی کار ِ دلش ساخته است
روی ِ خط ِ مژه های ِ تو تبـــــــر ریخته است

سالها هم بروی باز شنیـــــــــــــــدن داری
در صدایت نفس ِ مرغ ِ سحــــر ریخته است

پُر شد از "ریخته" فنجان ِ ردیــــــــف ِ غزلم
نوش ِ جانت که فقط خون ِ جگر ریخته است

*شهراد میدری*