X
تبلیغات
پهلوی پارسی

کما

پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392
عشق وا/بستگی پنجره هایی ست که نیست
باز/دم های نفس/گیر هوایی ست که نیست

آه از دست اتاقی که تو را کم دارد
گوشه تا گوشه ی آن خاطره هایی ست که نیست

سایه ی خسته ی لم داده به دیوار عزیز !
"سرد" گاه از دهن افتادن چایی ست که نیست

با من احساس غریبی نکن و راحت باش
"تو" ضمیر خودمانی "شما"یی ست که نیست

پشت این شیشه ی بارانی اگر باد وزید
گوش خاباندن امشب به صدایی ست که نیست

چشم بسته به تو و فاصله می اندیشم
بغض، سرخورده ی بی چون و چرایی ست که نیست

تو نفس هستی نه این نفس مصنوعی
شوک من یک ریه سرشار هوایی ست که نیست

سُرمم ! گریه نکن من که کنارت هستم
گریه حسرت شدن "کو" و "کجا"یی ست که نیست

هرچه هی هیچ نمی گویم باز این دکتر
ناامید از زدن نبض رهایی ست که نیست

نه پرستار ! نکش ملحفه بر روی سرم
عشق، دلواپس "من" ماندن "ما"یی ست که نیست

سایه خاموش نزن حسرت آغوش مرا
این قلم مو کدر از رنگ خدایی ست که نیست

ساعت از تیک که افتاد به تاکش برگرد
جنس گهواره ات از چوب عصایی ست که نیست

آی ! هذیان نگو این قدر سکوتم کافی ست
درد، بی حوصله از پرت و پلایی ست که نیست

متوقف شده انگار قطــــــــــــــــــــــــــــــار اما آه..
حق هر قلب که رفته به کما ایســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت که نیست


*شهراد میدری*

(دوستان گلم از اینکه به دلیل کمبود وقت نمی توانم به وبلاگی سر بزنم از تک تک شما نازنینانم پوزش میخاهم، همه تان را دوست دارم و در قلب منید.)
 

شهبانوی کندوهای کوهستان

سه شنبه ششم اسفند 1392

نتا نت های مضرابی و با سنتور میرقصی
خودت ماهی و داری همچنان ماهور میرقصی

شلال مویت ابریشم رسیده تا کمرگاهت
رها از پیله چون پروانه ای در نور میرقصی

عسل چشمی و شهبانوی کندوهای کوهستان
که شهدا شهد بین آنهمه زن/بور میرقصی

نه تنها من که میگردد به دورت دامن چین چین
تو حق داری که این گونه به خود مغرور میرقصی

عروس شاه ماهی هایی و یک شب به شوق من
دل از دریا بریده، باله زیر تور میرقصی

شراب از منحنی طرح اندام تو میریزد
خمارم میکنی از بس که هی انگور میرقصی

شدم مشکوک از دست تناقض های رفتارت
تو که این قدر شیرینی چرا با شور میرقصی؟!

زبانم بند آمد از بلندای بلورینت
تتن تن عشوه میریزی تتن تن/بور میرقصی

بدون هیچ مرزی شد حسابم پاک پاکستان
چه خوش اقبالم از این که چنین لاهور میرقصی

تو شاید دختر بهرامی و بعد از هزاران سال
کمند افکن به طرح خط خطی گور میرقصی

شب بارانی و این سوی شیشه.. قهوه ات یخ کرد
تو آن سو همچنان بارانی و هاشور میرقصی

من اصلن هیچ، واژه واژه های این غزل هم هیچ
خودت آیا نمیلرزد دلت اینجور میرقصی؟

"شهراد میدری"


مانند همیشه در فیس بوک به روزم و میزبان مهرورزی های شما خوبان و همراهان همیشگی
https://www.facebook.com/shahrad147



 

زهرمار و عسل

سه شنبه ششم اسفند 1392



تو غلط میکنی این گونه دل از ما ببری
سر خود آینه را غرق تماشا ببری

مرده شور من ِ عاشق که تو را میخاهم
گور بابای دلی را که به اغوا ببری

چه کسی داد اجازه که کنی مجنونم؟
به چه حقی مثلن شهرت لیلا ببری؟

به من اصلن چه که مهتابی و موی تو بلند
چه کسی گفته مرا تا شب یلدا ببری؟

بخورد توی سرم پیک سلامت بادت
آه از دست شرابی که تو بالا ببری

زهر مار و عسل، از روی لبم لب بردار
بیخودی بوسه به کندوی عسلها ببری

کبک کوهی خرامان! سر جایت بتمرگ
هی نخاه اینهمه صیاد به صحرا ببری

آخرین بار ِ تو باشد که میایی در خاب
بعد از این پلک نبندم که به رویا ببری

لعنتی! عمر مگر از سر راه آوردم
که همه وعده ی امروز به فردا ببری

این غزل مال تو، وردار و از اینجا گم شو
به درک با خودت آن را نبری یا ببری


"شهراد میدری"

(دوستان گلم! از اینکه وقت نمیکنم به وبلاگهایتان سر بزنم از شما پوزش میخاهم، همه تان را دوست دارم و در قلب منید)

خداحافظ گلم

سه شنبه بیست و دوم بهمن 1392
بخور مادر ! بخور از قطره های آخرین شیرم
ببخش از اینکه دیگر توی آغوشت نمی گیرم

فدای دستهای کوچک و روی گِل آلودت
فدایت طفل معصوم و بدون هیچ تقصیرم

از این که نیستم دیگر کنار بی کسی هایت
نمیدانی چه غمگینم، نمیدانی چه دلگیرم

نمیدانم تو را دستی نوازش میکند یا نه
نمیدانم چه خاهد شد پس از اینها که می میرم

دو پلکم خیس و خون آلود افتاده ست روی هم
صدای گریه ای می آید از آن سوی تقدیرم

دلم خون است دلبندم! هزاران درد و غم دارم
از این دنیای پر از سفره ی خالی چه جان سیرم

هوای سربی آکنده ست از باروت بیرحمی
شقایق های پر داغند جای زخم هر تیرم

نمانده فرصتی باید به ناچاری از اینجا رفت
صدایم میزند یک سایه ی غمگین، شده دیرم

خداحافظ گلم! طاقت بیاور این زمستان را
شکوفه میزند آزادی از خاک اساطیرم


"شهراد میدری"

 

بزن باران سه تاری..

شنبه بیست و یکم دی 1392

ته جنگل قراری پشت شیشه

گل سرخ اناری پشت شیشه

دو فنجان قهوه و یک کلبه ی دنج

بزن باران! سه تاری پشت شیشه

"شهراد میدری"

(از سروده های کتاب سوم زیر چاپم: "امپراتور فراموش" )


 

کافی نیست؟

پنجشنبه دوازدهم دی 1392
بی شرف! اینهمه زیبا شدنت کافی نیست؟
در دل هر غزلی جا شدنت کافی نیست؟

آینه آینه تالار ِ فریبایی ِ توست

هر طرف محو ِ تماشا شدنت کافی نیست؟

اینهمه سیب نچین حضرت ِ خاتون ِ شگفت!
نقش ِ تکراری ِ حوا شدنت کافی نیست؟

هر که یکبار تو را دیده شده مجنونت

رحم کن بانو ! لیلا شدنت کافی نیست؟

گفته بودند پریناز، نگفتند اینقدر

مایه ی ِ رشک ِ پری ها شدنت کافی نیست؟

لعنتی! ماه نشو، اینهمه شب قصه نگو

شهرزاد ِ شب ِ یلدا شدنت کافی نیست؟

ملکه! اینهمه سرباز ِ عسل ریز بس است

شهد ِ کندوی ِ غزلها شدنت کافی نیست؟

آی پروانه ترین پیرهن ابریشم ِ رقص!

دشت تا دشت شکوفا شدنت کافی نیست؟

موشرابی ِ لب انگوری ِ چشم الکل ِ مست!

پیک ِ هر بی سر و بی پا شدنت کافی نیست؟

دست بردار از این دلبری ات یعنی چه

هر طرف ورد ِ زبانها شدنت کافی نیست؟

من که هر ثانیه ای بی تو برایم قرنی ست

در دلی تنگ چنین جا شدنت کافی نیست؟

خسته ام می روم از بندر، توفانی کاش

مرد ِ آواره ی ِ دریا شدنت کافی نیست؟

"شهراد میدری"

در فیس بوک نیز مانند همیشه میزبان گامهای مهربانانه ی شما خوبانم.

https://www.facebook.com/shahrad147

 

انگور نیشابور

یکشنبه هشتم دی 1392
شب است و باز هم آهم بلند است

نفس بی جرعه ای در سینه بند است

صد و هجده؟
بفرما
من خمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــارم
کد ِ انگور ِ نیشابور، چند است؟

 

پازل هستی

سه شنبه بیست و ششم آذر 1392


باد موهای ِ تو را باز بهم میریزد

مست میرقصد و با ناز بهم میریزد

تار در تار چه با شور میاندازد چنگ

نت به نت خلوت ِ هر ساز بهم میریزد


شعر میخاند و می چرخد و پا می کوبد

چین به چین دامنی از راز بهم میریزد

ناله سر میدهد از داغ ِ دل ِ مرغ ِ سحر

شجریانی از آواز بهم میریزد

آنقدر شاخه نباتی تو که با هر غزلت

حافظ و سعدی ِ شیراز بهم میریزد

پلک وا میکنی و چشم ِ تو کارون ِ من است

پلک می بندی و اهواز بهم میریزد

نه فرودی و نه برخاستنی در توفان

باز برنامه ی ِ پرواز بهم میریزد

بازی آغاز شده یا نشده مات ِ توام

قلعه ویران، صف ِ سرباز بهم میریزد

عاشقت بودم و دلتنگ و نمیدانستی

با همین آه، زمین باز بهم میریزد

میرسد شعر به پایان و جهان سردرگم

پازل ِ هستی از آغاز بهم میریزد

"شهراد میدری"

..........................................

در فیس بوک نیز مانند همیشه میزبان گامهای مهربانانه ی شما خوبانم.

https://www.facebook.com/shahrad147

هفت پهلوی دلبرانه

سه شنبه بیست و ششم آذر 1392

یک*

من و شب گریه های ِ برگریزم

من و گلدان ِ خالی روی ِ میزم

گلم! تور ِ سپید ِ تو مبارک

غریبه ! جان ِ تو جان ِ عزیزم


دو*

دو چشمت سبز و لبهایت اناری

قدت بالا و مویت آبشاری

در آغوشم شبی چادر بزن باز

زن ِ زیبای ِ ایل ِ بختیاری


سه*

جهان تاریک و یک سوسو نتابد

بر این ابریشم ِ جادو نتابد

بباف آنقدر موهای ِ شبت را

که دیگر آفتاب این سو نتابد


چهار*

سراپا لرز ِ آه ِ آسمانی

تب آلود ِ نگاه ِ آسمانی

چه کس پیچیده بانو نسخه ات را؟

که هر شب قرص ِ ماه ِ آسمانی


پنج*

گل ِ کندوی ِ قصر ِ نور باشم

برایت شهد ِ شوق و شور باشم

عسل موی ِ عسل چشم ِ عسل لب !

اجازه میدهی زنبور باشم؟


شش*

به حسرت نام ِ هم با شور بردیم

به زخمه زخمه ی ِ تنبور بردیم

به هر کوهی رسید آن کوه ِ دیگر

من و تو "ما" شدن را گور بردیم


هفت*

بیابان ها پر از "ای وای" ِ لیلی

پر از "دورت بگردم"های ِ لیلی


الو مجنون کجایی؟

زیر ِ خاکم

کجای ِ خاک؟

خاک ِ

پای ِ

لیلی

یک غزل، یک چارانه و یک پهلوی

جمعه پانزدهم آذر 1392
"پیشکش به روان همه ی جان باختگان و نیز بازماندگان هم استانی ام در زلزله ی دشتی و همچنین زلزله ی اخیر دشتستان"

پشت ِ زمین لرزید و نخل ِ بی سری افتاد

دیوار کوتاه آمد و روی ِ دری افتاد

سقفی کمانی شد، کشید از درد پشتش تیر

با تیرهایش بی هدف بر بستری افتاد


سنگی نشد بر سنگ بند و بند بند ِ دل

لرزید و چکه چکه از چشم ِ تری افتاد

هق هق صدای ِ گریه ای پیچید زیر ِ خاک

یک شانه ی ِ مردانه لرزان بر سری افتاد

دریا سراسیمه دوید و پا برهنه موج

توفان شد و بر صخره های ِ بندری افتاد

آواره ی ِ آوارها چشمان ِ خیس ِ ماه

فانوسکی پت پت کنان پشت ِ دری افتاد

روبان ِ مشکی دور ِ رز، پروانه ها مبهوت

از شمعدان ِ نقره شمع ِ دیگری افتاد

لرزید قاف و شاهنامه آخرش بد شد

سیمرغ شد دود و از او تنها پری افتاد

هرجای ِ خاکم دست بگذارم فقط زخم است

در طالع ِ هر استخانی خنجری افتاد

یک پیرزن نالید و قلیانش پر از آتش

وارونه شد در چاله ی ِ خاکستری افتاد

از دور می آید صدای ِ شروه ی ِ "فایز"

شاید که او هم یاد ِ "دلبر دلبر"ی افتاد*

با لهجه ی دشتی تمام ِ خاک می گرید:

"آخ تا کیامت داخ تو هر جیگری افتا" *

"دی رودم ای دی رود، ای کروون ِ کد بالات"

با گریه بر روی ِ عزیزش مادری افتاد

نه، نه ! زمین سیاره ی ِ خوبی نبود اصلن

باید به فکر ِ کهکشان ِ دیگری افتاد

دنیا برای ِ عاشقی جای ِ قشنگی نیست

شاید قرار ِ ما به صبح ِ محشری افتاد

شاید خدا با این سکوت ِ تلخ، شرمنده ست

از اینکه فکر ِ قصه ی ِ ویرانگری افتاد

این شعر هم هر واژه اش یک تکه آوار است

یک اتفاق ِ تلخ که در دفتری افتاد

پ ن:

1* مانا یاد فایز دشتی:

اگر صد تیر ِ ناز از دلبر آید
مکن باور که آه از دل برآید
پس از صدسال بعد از مرگ ِ "فایز"
هنوز آواز ِ دلبر دلبر آید

2*akh ta kiamat dakh tu har jigery ofta

آخ تا قیامت، هر جگری داغدار شد

3* dey rudomey dey rud، ey korwune ked balat

ای مادر ای جگر گوشه ام ای مادر ای جگر گوشه ام ای فدای قد و بالایت
( دی: "مادر" به گویش دشتی/ رود: "جگرگوشه" به گویش دشتی)/

......................................................................................


ندیدی سفره ی بی نان ِ مردم؟


ندیدی اشک در چشمان ِ مردم؟

تو دیگر این وسط با اینهمه درد

چه میخاهی زمین از جان مردم؟؟!


...........................................


از زیر ِ بم ِ ارگ، بیا برخیزیم


از خش خش ِ هر برگ، بیا برخیزیم

عمری ست که میلرزد دلهای ِ همه

گور ِ پدر ِ مرگ، بیا برخیزیم

.....................................................

در فیس بوک نیز مانند همیشه میزبان گامهای مهربانانه ی شما خوبانم.

https://www.facebook.com/shahrad147