بهار آمده

شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴
دختر ِ شیخ! بهار آمده غم جایز نیست
به دو ابروی ِ کجت اینهمه خم جایز نیست

مهربان باش و در ِ خانه به رویم بگشا
میهمانت شده ام ظلم و ستم جایز نیست

بوسه می چسبد اگر قوری و منقل باشد
چون لب ِ قند تو بی چایی ِ دم جایز نیست

مادرت کاش نمی رفت زیارت، دم ِ عید
گریه و نوحه و رفتن به حرم جایز نیست

پس بزن ابر ِ سیاهی که حجابت شده است
بیشتر چهره برافروز که کم جایز نیست

بیشتر باز کن آن چاک ِ گریبان گرچه
هرویین بیشتر از چند گرم جایز نیست

به من "استغفرالله" نگو دختر ِ خوب !
عربی حرف زدن های ِ عجم جایز نیست

تار ِ مویت بده بنوازم و خود مست برقص
غیر از این موسم ِ نوروزی ِ جم جایز نیست

آسمان رقص و زمین رقص، چه کس گفته حرام؟!
خرده بر حضرت ِ بابای ِ کرم جایز نیست

عشق بی معنی و تو سنگدل و من دلسرد
شده است و شده ای و شده ام جایز نیست

هرچه گفتم بپذیر و دل ِ من را نشکن
نه و نه گفتن پشت ِ سر ِ هم جایز نیست

آمدم خاستگاری، غزلم مهر ِ تو باد
جز جواب "بله" با اهل ِ قلم جایز نیست

*شهراد میدری*

(فرا رسیدن سال نو و جشن باستانی نوروز بر همگان شادباش)

 

دیوانه ها

یکشنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۳
مطمئنن داغ از دست ِ عزیزی دیده اند
یا که قاب ِ عکس و روبان روی ِ میزی دیده اند

اینچنین در باد می چرخند و هوهو میکنند
رفتن ِ بر باد ِ گل در برگریزی دیده اند

هفت دریا را نمی خاهند حتا قطره ای
ارزش ِ دنیا به مقدار ِ پشیزی دیده اند

روی گردانند از آیینه های ِ روبرو
خاب ِ شاید دلبر ِ پا در گریزی دیده اند

روحشان زخمی و خون از خنده هاشان میچکد
شک ندارم خنجر ِ ابروی ِ تیزی دیده اند

فالشان و حالشان تلخ است و شیرین میزنند
عمق ِ فنجان قهوه ی ِ چشم ِ غلیظی دیده اند

من نمیدانم چرا دیوانه ها عاشق ترند
آخر از این عشق ِ لامصب چه چیزی دیده اند

*شهراد میدری*

 

صبح دیدار

جمعه پانزدهم اسفند ۱۳۹۳
آمدم با بوسه بیدارش کنم رویم نشد
از هوای ِ عشق سرشارش کنم رویم نشد

در دلم گفتم من عاشق پیشه ی ِ چشم ِ توام
خاستم آهسته تکرارش کنم رویم نشد

پلکهای ِ مخملش بر روی ِ هم عمرش بلند
خاطرم بود " آفرین " بارش کنم رویم نشد

کاش دستی بر بلور ِ خوشتراش ِ مرمرش
ترسم از این بود آزارش کنم، رویم نشد

ابر زیر ِ سر، نسیم انداخته بر روی ِ خود
دست بردم خیس ِ رگبارش کنم رویم نشد

آفتاب آورده بودم پیش ِ مهتابش مگر
باخبر از صبح ِ دیدارش کنم رویم نشد

کبک ِ ناز ِ برفی اش لم داده زیر ِ برگ ِ گل
تور وا کردم گرفتارش کنم رویم نشد

گرچه میدانستم او هرگز نمیخاهد مرا
دل زدم دریا که اصرارش کنم رویم نشد

رفتم از پیشش ولی هرچه "خدا" را خاستم
لحظه ی ِ آخر "نگهدار"ش کنم رویم نشد

*شهراد میدری*

 

جدایی

شنبه دوم اسفند ۱۳۹۳
این که گهگاهی به خاب ِ من میایی خوب نیست
اینکه خیلی نازی و شیطان بلایی خوب نیست

این که از روی ِ کلید ِ من کلیدی ساختی
بی اجازه پلک ِ من را میگشایی خوب نیست

خنده ات میگیرد از نوع ِ خوشآمد گفتنم
لهجه از دید ِ تو لابد روستایی خوب نیست

میکنم از تو پذیرایی دوباره گیج و منگ
گرچه کمرنگ است و خیلی طعم ِ چایی خوب نیست

بچه ام نام ِ تو بر پیشانی ام من را ببخش
دستخط ِ بچه های ِ ابتدایی خوب نیست

خون ِ دل خوردم که خوردم طعنه بار ِ من نکن
رنگ ِ دستان ِ ظریف ِ تو حنایی خوب نیست

نرخ ِ بازار ِ طلا را نشکن و درهم نریز
نه! پریشانی ِ موهای ِ طلایی خوب نیست

میگذارم باز آهنگی برایت از قدیم
گرچه از دیدت منوچهر ِ سخایی خوب نیست

نیست چیزی غیر ِ درد و درد و درد این روزها
جان ِ من باور بفرما آشنایی خوب نیست

باز برمیخیزی و بی هیچ حرفی میروی
لااقل دستی بده بی اعتنایی خوب نیست

صبح برمیخیزم و عطر ِ تو را بو میکشم
بغض میگیرد مرا یعنی جدایی خوب نیست

*شهراد میدری*

 

از دست عشقت

شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۳
سر به جنگل میگذارد آسمان از دست ِ عشقت
تا که پشتش خم شود رنگین کمان از دست ِ عشقت

قد و بالا آبشاری! چشمهایت بختیاری!
رنگ ِ لبهایت اناری! ای امان از دست ِ عشقت

ای "الاهه"! ناز کم کن، گُل بریز و چای دم کن
بعد از این کمتر ستم کن بر "بنان" از دست ِ عشقت

حضرت ِ انگور ِ نم نم! مست کردی هرچه آدم
میخورد بر هم دمادم، استکان از دست ِ عشقت

"رودکی" فکر ِ تو بوده، "خاجه" دیوانی گشوده
کم مگر "سعدی" سروده بوستان از دست ِ عشقت

"شمس" و "فردوسی" و "جامی"، یا که "پروین اعتصامی"
گفته هر بیتی "نظامی" داستان از دست ِ عشقت

معضل ِ تهران و دودش، خاک ِ اهواز و رکودش
خشک شد زاینده رودش اصفهان از دست ِ عشقت

"مهرجویی" خسته هستم، مثل ِ"سنتوری" نشستم
نت به نت در خود شکستم هر پلان از دست ِ عشقت

چون پلنگی قله بستر، تا بگیرم ماه در بر
می پرم در دره آخر، بی گمان از دست ِ عشقت

گرچه خط خورده ست برگم، گرچه زخمی از تگرگم
می سرایم بعد ِ مرگم همچنان از دست ِ عشقت

*شهراد میدری*

 

دختر کافه

شنبه چهارم بهمن ۱۳۹۳
کجایی دختر ِ کافه؟ بیاور زود چایت را
میان ِ سینه ی ِ نقره دو فنجان ِ طلایت را

رها کن مشتری ها را، بیا بنشین کنار ِ من
بگردان آن نگاه ِ سرکش و بی اعتنایت را

در از تو قفل کن بنویس پشت ِ شیشه تعطیل است
خودم پُر می کنم جای ِ غریب و آشنایت را

هلو و سیب و نعناع را رها کن لب بده لطفن
تعارف کن کمی قلیان ِ طعم ِ بوسه هایت را

خمار ِ خمره ی ِ چشم ِ توام پیکی لبالب کن
بزن برهم دو پلک ِ شوخ و شنگ و دلربایت را

میایی میروی بره! خرامانی و بازیگوش
نمی بینی مگر گرگی زده زل ساق ِ پایت را؟

بیاور نان ِ داغ ِ گردنت را و به همراهش
بده بی پُرس و جو پُرسی کباب ِ جوجه هایت را

سماور جوش و قوری پُر بخار و منقلت غوغا
نمایان کردی از بس آتش ِ سرخ ِ حنایت را

بزن بر قوس ِ شهرآشوب ِ خود هاشور ِ رقصا رقص
پریشان تر کن آن موهای ِ بر شانه رهایت را

چرا با من غریبی میکنی؟ ای من فدای ِ تو
به "تو" تبدیل کن عشقم پس از اینها "شما"یت را

ندارد سود لجبازی، خودت را خسته کمتر کن
به من تسلیم کن آغوش ِ بی چون و چرایت را

هر آنچه از تو گفتم لفظ بازی در تغزل بود
وگرنه هیچ کس جز من ندیده محتوایت را

*شهراد میدری*

 

به درک

دوشنبه بیست و نهم دی ۱۳۹۳
گفته بودی خوشت از ما نمیاید، به درک
حالت از دیدنمان جا نمیاید، به درک

کسر ِ شان است که همصحبت ِ مجنون باشی
مرد ِ دیوانه به لیلا نمیاید، به درک

هرچه در کوچه تان پرسه زنم پنجره ات
قدر ِ پلکی به تماشا نمیاید، به درک

راست گفتی لب ِ من را چه به شهد ِ لب تو
نان ِ خشکی به مربا نمیاید، به درک

من ِ بیکس سر ِ جایم بتمرگم بهتر
قد ِ مرداب به دریا نمیاید، به درک

نسخه پیچیده مرا دور ِ خودش هر شب درد
قرص ِ ماهت به مداوا نمیاید، به درک

من خودم خاسته ام پشت ِ سرت گریه کنم
نفسم بعد ِ تو بالا نمیاید؟ به درک

تو برو دلنگران ِ من ِ بیچاره نباش
مرگ هم سمت ِ دل ما نمیاید، به درک

نیستم لایق ِ خوشبختی و میدانم خوب
به من این گونه غلطها نمیاید، به درک

سقط کن عشق ِ مرا و بزن اصلن زیرش
هر جنینی که به دنیا نمیاید به درک

*شهراد میدری*

 

دختر فردوسی

سه شنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۳
دختر ِ فردوسی! از مشرق انار آورده ام
یک سبد شاتوت ِ سرخ ِ آبدار آورده ام

نازدخت ِ پیرهن توسی ِ توس ِ باستان!
مخمل ِ رنگین کمان ِ زرنگار آورده ام

دست ِ باد است این که دارد میزند بر در کلون
همزمان با ساز ِ باران، من سه تار آورده ام

سرد ِ سرد است آتشی روشن کن از خندیدنت
هیمه هیمه بوسه های ِ بیشمار آورده ام

دم کن از چای ِ بخارا استکانی، خسته ام
قند ِ ایران ِ کهن از قندهار آورده ام

نیستم از گزمه های ِ غزنوی، آسوده باش
شاعری تنهایم و جان را قمار آورده ام

سی پر ِ سیمرغ از سی سال رنج ِ پارسی
چند برگ ِ شاهنامه، شاهکار آورده ام

زابلستانی، تهمتن زاده ای، بهمن رخی
چشمه ای رویین تن از اسفندیار آورده ام

جای ِ هر بیتی که دینار ِ طلایش نقره شد
سهم ِ بابا زر از انگور ِ خمار آورده ام

تا پس از این ها بگردم دور ِ قد و قامتت
کهکشانی عشق بر روی مدار آورده ام

از هزار و چند سال ِ بعد برگشتم قدیم
یک دل ِ جا مانده در گرد و غبار آورده ام

خشتی از دیوارتان ترسم که بردارد ترک
بر در ِ چوبی تان از بس فشار آورده ام

می پذیری بعد از این یار ِ وفادارت شوم؟
این غزل را هم به رسم ِ یادگار آورده ام

*شهراد میدری*

 

چشمهای کهربایی

سه شنبه شانزدهم دی ۱۳۹۳
مست اگر باشی در آغوشت خدایی میکنم
خاک را سرشار ِ عرش ِ کبریایی میکنم

دل به دریا میزنم در موج ِ مویت هرچه باد
بادبان ِ روسریّ ات را هوایی میکنم

باد بود این که دل ِ من را چنان کاهی ربود
عاشقی با چشمهای ِ کهربایی میکنم

در بساطم گرچه چیزی نیست اما عشق هست
من تو را مهمان ِ یک فنجان ِ چایی میکنم

هرچه غم سویم اشاره میکند من را ببین
در کنارم چون تویی بی اعتنایی میکنم

آنقدر ترد و ظریفی که فقط با بوسه ای
گل می اندازم تنت را و حنایی میکنم

می نویسم با زبانم بر کف ِ پایت غزل
چون پلنگی خون چشان آهوستایی میکنم

شادمانه روی ِ ابر ِ بالشم پر میکشم
مثل ِ یک گنجشک احساس ِ رهایی میکنم

شب گذشت و رفتی از پیش ِ من اما باز هم
آرزوی ِ این که "در خابم بیایی" میکنم

*شهراد میدری*

 

کودکی ها

چهارشنبه دهم دی ۱۳۹۳
آن روزهـــــا هر ســایه رنگــش ارغـــوانی بود
در گــــاری ِ هر دوره گردی مهـــــــــربانی بود

پشت ِ تمــــــام ِ بامـــــــها باران که نخ میداد
هر بـــادبـــادک بـــــاله اش رنگین کمانی بود

در شُرشُر ِ فــــــــوّاره اش پروانه میرقصیـــــد
آن حوض ِ کاشی که به دورش شمعدانی بود

شبهای ِ برفی دور ِ کرسی، قصـــه و چــایی
مادربــــزرگ و عینــــکی ته استـــــــکانی بود

در روزهـــــای ِ آخـــــر ِ اسفنــــــد، پشت ِ ابر
خورشیــــــــد هم آماده ی ِ خـــانه تکانی بود

با پول ِ آن ژاکت برای ِ عیــــــــدمان می بافت
مـــــادر که سهمش یک النـــگو از جوانی بود

بابا که نان میداد و مشــق ِ شب ورق میخورد
هر پینــــه ی ِ دستش سوال ِ امتحــــانی بود

همبـــــازیان ِ پابرهــــنه: پرهیــــاهو، شــــاد
هر کــــــوچه ی ِ خاکی هوایش آسـمانی بود

دعوایمان میشد به شوخی قهــــــر میکردیم
یک توپ کـــارش آن وســـط پادرمیــــانی بود

قلّک شـ کـ ســ تـ ن را بلد بودیـــم و دل را نه
گاهی تمـــــام ِ دلخوشی یک ده قــرانی بود

تا چشم را بستیم خوشـــبختی از اینجا رفت
این گم شدن چون برق و بادی ناگهـــانی بود

ای کـــــاش کفش ِ کوچک ِ ما باز برمیـگشت
ای کـــاش میشد کــــودکی ها جاودانی بود

*شهراد میدری*

 

دلتنگم

شنبه ششم دی ۱۳۹۳
نمیدانم چرا پیش ِ منی و باز دلتنــــگم
چنان پیغمبری تنها و بی اعجاز دلتنگم

به روی ِ تو که پشت ِ پنجره هاشور ِ بارانی
اگرچه میکنم آغوش ِ خود را باز، دلتنـگم

نخی از دود ِ سیگارم به سویت چشم میدوزد
چه می آید به قدت اینهــــمه ابراز: دلتنــگم

به چشمان ِ تو این جعبه سیاهت خیره می مانم
کنار ِ صنــــــــدلی ِ خالـــــــــــی ِ پرواز دلتنگم

جهان ِ بی تو هر لحظه اضافه خدمتی تلخ است
به خط نامه هــــــــای ِ آخر ِ سرباز، دلتنگم

نتی در کاســـه ی ِ گردویی ام آتـــش نمی ریزد
زمستان است و بی سر پنجه ات چون ساز دلتنگم

تنیده تارهـــــــای ِ صوتی ام را عنکبـــوت ِ بغض
پر از ته مایه ی ِ دشـــتی، هزار آواز دلتنــــگم

برای "یاد ِ ایامی که در گلشـــن فغانی بود"
شبیه تار ِ تنها مانده ی ِ شهنـــــاز، دلتنگم

"به درمانم نمی کوشی نمیدانی مگر دردم"
لسان الغیبم و اندازه ی ِ شیـــــــراز دلتنگم

نه اکنون که رسیده برگهـــــای ِ آخر ِ تقویم
من از سین ِ نخستین سیب، از آن آغاز دلتنگم

شبی "صادق" تر از هر صبح، بغضم را "هدایت" کن
برای یک اتاق ِ دنــــــج و شیر ِ گــــــــاز دلتنگم

*شهراد میدری*

پ ن:
1*ياد ايامي که در گلشن فغاني داشتم
در ميان لاله و گل آشياني داشتم
گرد آن شمع طرب مي‌سوختم پروانه وار
پاي آن سرو روان اشک رواني داشتم"مانایاد رهی معیری" 1288- 1347طهران
که در تصنیفی توسط استاد شجریان اجرا شده است

2*جاودانه نواز استاد جلیل شهناز نوازنده ی بی همتای تار1300 اصفهان- 1392 تهران

3*مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم
به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم"حافظ جاودانه ی شیراز"

4*جاویدان نام صادق هدایت: داستان نویس روشنفکر ایرانی 1281طهران- 1330(خودکشی،پاریس)

 

عروسی

یکشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۳
عشقم! چه می آید به تو این تاج و تور امشب
این چشم ِ آهو سرمــــه و موهای ِ بور امشب

مهتاب ِ من! زیبایی ات غوغـــــاتر از غوغاست
محشرتری از هرچه تندیــــــــس ِ بلور امشب

امشب عروسی ِ تو هست، این اشک یعنی چه؟
باید عزیـــــزم بیش از این باشی صبور امشب

"داماد" من هستم چرا دستت به دست ِ اوست؟!
این کیــست دارد در کنـــار ِ تو حضور امشب؟

گستاااااااخ بیجا میکند لم داده روی ِ مبــــل
اشغال کرده جــای ِ من را با غــــرور امشب

عاشق منم، تنهــــــا خودم دور ِ تو میگردم
دور ِ سرت دیگر نگردد رقص ِ نووووور امشب

دارند می خندند و می گوینــد: "دیوانه ست"
خانه پر است از میهمانان ِ جســـور امشب

آخر گناهم چیست غیر از "عاشقت هستم"؟
از در چـــــــرا کردند بیرونم به زور امشب؟!

نه شیشه ی ِ ماشین، صدای ِ دل شکستن بود
وقتی که از روی ِ دلم کردی عبــــور امشب

ای من فدای ِ جیغ ِ تو، این سنگ از من بود
یعنی که می بوسم تو را از راه ِ دور امشب

این شاهرگ، قربان ِ تیــــــــــغ ِ تیز ِ ابرویت
شرمنــده ام سر زد اگر از من قصور امشب

آخر شب ِ دامــــــادی ِ من هم رسید از راه
آخر بساط ِ شادی ام شد جور ِ جور امشب

ما هر دو خوشبخــتیم، تو تا خانه ی ِ بختت
من نیز با رخت ِ سپیـــد ِ مرده شور امشب

روزی غبــــــــــار ِ ما بهم خاهد رسید آخر..
گریان شدند از شعر ِ من اهل ِ قبور امشب

*شهراد میدری*

 

دختر سعدی

یکشنبه دوم آذر ۱۳۹۳
دختر ِ سعدی! هلاک ِ بوسه ای شیرازی ام
آنقدر مســـــــتم که حتا با لبی هم رازی ام

تا که بابا "مشــرف الدین" برنگشته زود باش
کمتر از اینها بده با خنده هـــــــایت بازی ام

مادرت من را نبیند پشــــــت ِ در، بد میشود
رویگردان از "اتابــــک خان" و حکم ِ قاضی ام

خنجر ابرو! چشمهـــــایت غارت ِ قوم ِ مغول
زخمی از ناز ِ تو و مغلــــوب ِ مژگان تازی ام

خانده ام رقص ِ تو را در بوستان ِ شیخ اجل
عاشق ِ پروانگی های ِ تو و طنــــــــازی ام

نیست همرنگ ِ لبانت در گلســـــــتان ِ انار
با فقط یک باب از بوسیــدنت هم راضی ام

مثل ِ بابای ِ تو من هم کار و بارم شاعری ست
تکه نانی دارم و اهـــــــل ِ غزلپـــــردازی ام

اهل ِ این دوره که نه، از قرن ِ دوری آمـــدم
ساکن ِ آینده و برگشـــته سوی ِ ماضی ام

من همین هستم که می بینی: زلال و ساده دل
خســـته از هرچه ریا و هرچه ظاهر سازی ام

این غزل تقدیم ِ تو، با من عروسی میکنی؟
ای فدااااااای ِ "بله" ی ِ تو دلبر ِ شیرازی ام!

*شهراد میدری*

 

دهکده ی انگور

پنجشنبه پانزدهم آبان ۱۳۹۳

شب چه زیبا میشود وقتی که مهتابش تویی
تا مونالیــــــــــــزاترین لبخند ِ در قابش تویی

عشـــــق از چشــــمان ِ تو باید نگهداری کند
سرمه کوب ِ نسـخه ی ِ خطی ِ نایابش تویی

مثل ِ قرص ِ مــــاه در لیوان ِ آب ِ آســــــــمان
شب که آرام است یعنی قرص ِ اعصابش تویی

نم نم ِ سنتور ِ باران کوک با چشمان ِ توست
پلک برهم میزند هر نت که مضـــرابش تویی

لرزه انداز است تن پوش ِ سپیـــــد ِ مخملت
انزلــی برف آمــده یا قــــوی ِ تالابـش تویی؟

تا ابد خدمتگـــــزار ِ ناز کردن هــــای ِ توست
هرکسی که دختــــر ِ مغرور ِ اربابـــش تویی

ابن سیرین هم ندیده سیـــر در خابش تو را
هر که شد دیوانه ات تعبیر ِ بی خابش تویی

رست/م از داغ ِ اساطیری ِ تو دلخون ِ عشق
تا شقایق هست یعنی زخم ِ سهرابش تویی

با تو بودن آرزویی تا ابد شاید محــــــــــــــال
خوش بحال ِ هرکسی دلتنگ و بی تابش تویی

برگهای ِ دفترم یک دهکــــــده انگــــــور شد
هر غزل که میسرایم خوشه ی ِ نابش تویی

"شهراد میدری"

 

پاییز قشنگ

دوشنبه چهاردهم مهر ۱۳۹۳
ساک ِ من ! بستــــه نشو باز مرا جا نگذار
کفش را جفــــــت نکن، روی ِ دلم پا نگذار

در سرم سوت کشــان میرسد از راه قطار
ایستگاه ِ دل ِ من را تک و تنهـــــــــا نگذار

یا بگو صندلی ات خالی از اینجـــــــــا برود
یا ببر خاطـــــــــره را پشت ِ سرت جا نگذار

کوپه تابوت ِ سیاهی ست که از مرگ پر است
داغ ِ خود را به دل ِ خستــــــه ی ِ دنیا نگذار

ریل ها خط ِ بریلنــــــــــــد که از حرف پرند
کور خاندند محلی به الفبـــــــــــــــا نگذار

رفتنت تلخ ترین قسمت ِ این سریال است
نقش ِ دلتنگی ِ من را تو به اجـــــــرا نگذار

من که می دانم این بغض فقط یک شوخی ست
جان ِ خود اینهمه هی سر به سر ِ ما نگذار

بغلـــــــــــــم کن که به آغاز ِ جهان برگردم
دستهایی که پرانتــــــــــز شده را وا نگذار

سفر ِ چلچله هایی که نرفتند بخیـــــــــــر !
آسمان را پس از این محو ِ تماشـــــــــا نگذار

خش خش ِ پاره ی ِ هر برگ ِ بلیتت خوش باد
عشق، پاییــــــــز ِ قشنگی ست بر آن پا نگذار

*شهراد میدری*